درخت

درخت، از ابتدا درخت بود

اندر مقامات انسانی
ساعت ۱:۱٦ ‎ق.ظ روز ۱٩ امرداد ۱۳٩۱  

مقامات انسانی

 

و نه هیچ بشری تا کنون به جایی رسیده است که برای دیدنش لازم باشد سرت را آن قدر بالا ببری که کلاه از سرت بیفتد و نه آن قدر پایین آمده است که برای یافتنش کلاهت بر زمین افتد. انسان ها تقریبا همه در یک میزان و رده اند. برخی برای خود مقاماتی و جایگاه هایی را ساخته اند و دیگران نیز باور کرده اند. تا ذهن زودباور دیگران هست مقامات رفیع کاذب، جولان می دهند در آسمان. آن ها در آن جایگاه های بی مانند باید تصویر شوند تا دیگران بترسند از فقدان همین جایگاه های دون. مناسبات از پیش چیده شده نباید برهم بخورد و فاصله های کاذب باید بماند. نفسی که به بادی لرزه در آن افتد و به تبی در بستر؛ با رخدادی کوچک اندوه فرا گیردش و از آن خود بی خبر است، چه به غرور و جایگاه های والا. فراموش نکنیم زمزمه ی الهی در گوش والاترین انسانی که تاکنون آفریده است را. "بگو من هم بشری هستم مانند شما".