درخت

درخت، از ابتدا درخت بود

یکی از آخرین شعرهای سایه
ساعت ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ روز ٤ اردیبهشت ۱۳۸۸  

نفس سپیده

 

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی

به غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی

ز تو دارم این غم خوش به جهان ازین چه خوشتر

تو چه دادیم که گویم که از آن به ام ندادی

چه خیال می توان بست و کدام خواب نوشین

به از این در تماشا که به روی من گشادی

تویی آن که از تو خیزد همه خرمی و سبزی

نظر کدام سروی ، نفس کدام بادی

همه بوی آرزویی مگر از گل بهشتی

همه رنگی و نگاری مگر از بهار زادی

ز کدام ره رسیدی ز کدام در گذشتی

که ندیده دیده رویت به درون دل فتادی

به سر بلندت ای سرو که در شب زمین کن

نفس سپیده داند که چه راست ایستادی

به کرانه های معنی نرسد سخن ،

چه گویم که نهفته با دل سایه چه در میان نهادی

 

 

کلن ـ فروردین 1386

به نقل از مجله بخارا

 


کلمات کلیدی: سایه ،شعر ،غزل معاصر